Maxigra: skład i substancja czynna

Wszystkie leki z rodziny Maxigra, także wariant „Go”, zawierają jako substancję czynną sildenafil w postaci soli, czyli cytrynianu sildenafilu. Poszczególne warianty różnią się ilością substancji czynnej, postacią leku i substancjami pomocniczymi. Dokładny skład konkretnego opakowania podaje jego ulotka.

Sildenafil, czyli to, co w Maxigrze działa

Maxigra to nazwa handlowa leków z sildenafilem, inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5). Substancja ta wpływa na mechanizm regulujący przepływ krwi w tkankach prącia: ułatwia erekcję, gdy pojawia się pobudzenie seksualne, ale bez niego jej nie wywołuje. Nie leczy też przyczyn zaburzeń erekcji, takich jak choroby naczyń, cukrzyca czy zaburzenia hormonalne, które warto zdiagnozować. Więcej o samej cząsteczce przeczytasz na stronie poświęconej sildenafilowi, a przegląd wszystkich wariantów marki wraz z zasadami bezpiecznego stosowania zebraliśmy w artykule Maxigra: warianty, substancja czynna i bezpieczeństwo.

Skąd w ulotce „cytrynian sildenafilu”

Ulotki zwykle podają, że tabletka zawiera określoną ilość sildenafilu „w postaci cytrynianu sildenafilu”. Sól ułatwia produkcję leku i nadaje mu odpowiednie właściwości fizyczne. Liczba przy nazwie wariantu, np. 25 mg, dotyczy zazwyczaj samego sildenafilu, a nie całej soli, która waży więcej. Działanie jest takie samo, bo w organizmie pracuje ten sam sildenafil.

Po co tabletce substancje pomocnicze

Poza substancją czynną tabletka zawiera składniki, które nie leczą, ale nadają jej kształt, trwałość i odpowiedni rozpad:

  • wypełniacze dają tabletce właściwą masę i objętość,
  • substancje wiążące i rozsadzające odpowiadają za spójność tabletki i jej rozpad,
  • substancje poślizgowe ułatwiają produkcję,
  • otoczka i barwniki w tabletkach powlekanych decydują o wyglądzie,
  • substancje smakowe lub słodziki pojawiają się w postaciach rozpuszczanych w jamie ustnej.

To ogólne kategorie, a nie skład żadnego konkretnego opakowania. Mają one znaczenie przede wszystkim dla osób z nietolerancją cukrów, np. laktozy, z alergią na barwnik albo z fenyloketonurią. Takie osoby powinny zajrzeć do rubryki z ostrzeżeniami o substancjach pomocniczych, a w razie wątpliwości zapytać farmaceutę.

Maxigra Go i pozostałe warianty

Dopisek w nazwie odróżnia wariant od innych produktów tej samej rodziny. Może oznaczać inną zawartość sildenafilu albo inną postać leku, dlatego nie warto zakładać, że skład „Go” jest identyczny ze składem pozostałych wariantów. Ten sam sildenafil nie oznacza tych samych substancji pomocniczych ani tej samej dawki.

Podobnie jest z lekami innych producentów: zawierają tę samą substancję czynną, ale mogą łączyć ją z innymi składnikami pomocniczymi. Czym różni się produkt referencyjny od odpowiedników, wyjaśnia tekst lek oryginalny czy generyczny.

Gdzie w ulotce szukać składu

  1. Z opakowania odczytaj pełną nazwę, moc i postać leku, np. „tabletki powlekane”.
  2. W ulotce znajdź punkt „Co zawiera lek”, zwykle pod koniec. Najpierw wymieniona jest substancja czynna, potem pozostałe składniki; sprawdź, czy podana ilość dotyczy sildenafilu, czy cytrynianu.
  3. Przeczytaj ostrzeżenia o substancjach pomocniczych: cukrach, barwnikach, sodzie i słodzikach.
  4. Na koniec przejdź do przeciwwskazań i interakcji, które są ważniejsze niż sam skład. Dotyczą m.in. azotanów i niektórych leków na nadciśnienie płucne.

Częste pytania o skład Maxigry

Gdzie poza ulotką znajdę pełny skład?

W Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL), dokumencie przeznaczonym dla lekarzy i farmaceutów, który opisuje lek szczegółowo.

Czy Maxigrę można przyjmować z lekami na serce?

Z azotanami sildenafilu łączyć nie wolno. Inne leki kardiologiczne także wymagają oceny lekarza, który zna cały zestaw przyjmowanych preparatów.

Jak odróżnić warianty Maxigry, skoro substancja jest ta sama?

Po pełnej nazwie z dopiskiem, mocy i postaci leku na opakowaniu. Kolor i kształt tabletki zależą od otoczki i barwników, więc o ilości sildenafilu niewiele mówią.

Przy fenyloketonurii lub nietolerancji laktozy wariant Maxigry najlepiej wybrać po lekturze ostrzeżeń o substancjach pomocniczych w ulotce.

Źródła